Lihim sa Dilim: Si Jigs at Aling Pacing

Kabanata 1: Init sa Madaling Araw

Sa madilim na sulok ng lumang bahay ni Aling Pacing, naririnig ang mahinang kaluskos ng mga kahoy na sahig habang ang hangin ng madaling araw ay humahaplos sa labas. Alas-tres ng umaga, pero gising na si Jiancarlos, o Jigs, ang binatang taga-karga sa palengke. Ang kanyang maskuladong katawan ay pawisan na kahit hindi pa siya nagtatrabaho—pawis ng ibang dahilan. Sa kuwarto ni Aling Pacing, ang matandang biyuda na may mahinhin na ngiti pero may lihim na apoy sa mga mata, naghihintay ang isang ritwal na naging parte na ng kanilang gabi-gabi.

'Pacing, gising ka na ba, ha? Alam mo naman, hindi ako makakapagtrabaho ng maayos kung hindi ko muna natitikman ‘yang init mo,' sabi ni Jigs, ang boses niya’y malalim at may halong pang-aasar habang nakatayo siya sa pintuan ng kuwarto, suot lamang ang isang manipis na sando at maiksing shorts na halos sumabog sa laki ng kanyang harapan.

Si Aling Pacing, na nakahiga sa kanyang lumang kama, ay ngumiti nang mahinhin, pero ang mga mata niya’y naglalaro ng pagnanasa. 'Jiancarlos, ikaw talaga, bastos ka. Hindi ba’t dapat ay natutulog ka na para may lakas ka mamaya sa palengke?' sagot niya, ang boses ay malumanay pero may bahid ng pang-aakit.

'Hindi ako makakatulog hangga’t hindi ko nararamdaman ‘yang balat mo sa balat ko, Pacing. Halika na, ‘wag ka nang magmalinis. Alam ko namang gusto mo rin ‘to,' sabi ni Jigs habang dahan-dahang lumalapit, ang kanyang matikas na tindig ay parang hayop na handang sumunggab. Hinubad niya ang sando, at tumambad ang kayumangging dibdib niya, pawisan at matigas ang mga kalamnan.

Si Aling Pacing ay tumawa nang mahina, pero ang mga mata niya’y hindi umalis kay Jigs. 'Ikaw talaga, binata. Ako pa ang pinapahiya mo. Sige na, halika rito, bago pa mag-umaga at mahuli ka ng mga kasamahan mo,' sagot niya, habang dahan-dahang inaalis ang manipis na duster na suot niya, na nagpapakita ng kanyang maputing balat kahit may ilang kulubot na.

Lumapit si Jigs, ang ngiti niya’y puno ng kalokohan. 'Pacing, kahit ilang taon ka na, ikaw pa rin ang pinakamasarap sa lahat ng nakilala ko. ‘Yang katawan mo, kahit lawlaw na, may alaga pa rin. Handa na ba ‘yang puke mo para sa titi ko?' tanong niya, ang mga salita’y bastos pero puno ng pagnanasa.

'Jiancarlos, ikaw talaga, walang preno ang bibig mo! Pero sige, ipakita mo sa’kin kung gaano ka kahanda,' hamon ni Aling Pacing, ang boses niya’y biglang naging malalim, may bahid ng kalaswaan na bihira niyang ipakita. Hinawakan niya ang braso ni Jigs, hinila siya palapit, at sa isang iglap, ang mga labi nila’y nagtagpo—mainit, marahas, puno ng gutom.

Ang kamay ni Jigs ay agad na dumulas sa katawan ni Aling Pacing, habang ang kamay ng matanda ay hinawakan ang harapan ng binata, nararamdaman ang tigas na naghihintay. 'Puta, Pacing, basa na agad? Ang bilis mo talagang mag-init,' bulong ni Jigs, ang hininga niya’y mainit sa tainga ng matanda.

'Halika na, Jigs, ‘wag mo na akong patagalin. Gusto ko nang maramdaman ‘yang titi mo sa loob ko,' sagot ni Aling Pacing, ang boses niya’y puno ng pangangailangan, habang hinuhubad na ni Jigs ang natitirang saplot niya, handa na para sa isang madaling araw na puno ng init at pagnanasa.