රාත්‍රියේ ගිනිසිළුව

පළමු පරිච්ඡේදය: පාළු පාරේ ගිනි පුපුරු

සවස් වරුවේ හිරු බැස යන විට, නිමාෂා පන්ති ඉවර වී බසයෙන් බැස්සේ ඇගේ ගමට යන පාළු පාර දිගේ ඇවිද යන්නට. ඇයගේ තද කළු කොණ්ඩය සුළඟේ රැලි ගැසුණු අතර, ඇගේ තියුණු බැල්ම පාර දිගේ ගමන් කළේ ඕනෑම අවදානමකට සූදානම්වයි. ඇය හැමදාම මේ පාරේ ගමන් කළත්, අද රාත්‍රියේ වාතාවරණය යම් ආකාරයක අමුතු බවක් දැනුණා.

පාර අයිනේ පැත්තක, ගඩොල් ගොඩක් අසල, කම්කරුවන් පිරිසක් මත්පැන් බෝතල් අතැතිව හිනාවෙමින් සිටියා. ඔවුන්ගේ රළු හඬවල් අවට පරිසරය පුරා රැව් දෙන්නට විය. නිමාෂා ඔවුන් දෙස බැලුවේ ඇස් පුංචි කරගෙන, ඇගේ ගමන වේගවත් කරමින්. ඒත් එක් කම්කරුවෙක්, රන්ජිත්, ඔහුගේ ගැඹුරු හඬින් ඇයට කතා කළා.

'ඒයි, නංගි, මෙහෙ එන්නකෝ ටිකක්. රෑ වෙලා තනියම යන්න බය නැද්ද?' රන්ජිත් හිනාවකින් ඇහුවා.

නිමාෂා නැවතුණේ ඇගේ තියුණු බැල්ම ඔහු දෙස යොමු කරමින්. 'මට බය ඕන නෑ. ඔයාලා ඔය මත්පැන් බීලා ඉන්න එක ගැන බලාගන්නවා. මාව තනියම යන්න දෙන්න,' ඇය තරමක් තදින් පිළිතුරු දුන්නා.

'අපි බය කරන්නේ නෑ, නංගි. ටිකක් ආදරෙන් ඉන්න එක ගැන බලමුකෝ,' තවත් කම්කරුවෙක්, සුමිත්, ඔහුගේ රළු හිනාවකින් එකතු වුණා.

'ආදරෙන් ඉන්න එක ගැන ඔයාලට දැනගන්න ඕන නෑ. මම යනවා,' නිමාෂා තද හඬින් කිව්වත්, ඇගේ හදවත ගැහෙන්නට පටන් ගත්තා. ඇය ඉක්මනින් ඉදිරියට ගියත්, ඔවුන් ඇය පසුපසින් එන්නට පටන් ගත්තා. රන්ජිත් ඇයගේ අතින් අල්ලා ගත්තේ ඇයව ගඩොල් ගොඩ අසලට ඇදගෙන යමින්.

'මාව අතාරිනවා! ඔයාලට මේකට වන්දි ගෙවන්න වෙයි!' නිමාෂා කෑ ගැසුවත්, ඔවුන්ගේ රළු අත් ඇයව තදින් අල්ලා ගත්තා. ඇයගේ ඇඳුම් ඉරා දැමීමට ඔවුන් පටන් ගත්තේ ඇයගේ තරුණ ඇඟ ඔවුන්ගේ ග්‍රහණයට ගනිමින්. රාත්‍රියේ අඳුර තුළ, ඇයගේ බලවත් සටන් කිරීම තිබුණත්, ඔවුන්ගේ බලය ඉදිරියේ ඇය අසරණ වුණා.

රන්ජිත් ඔහුගේ තද වූ ආශාව ඇයට පෙන්වමින්, 'මේක ඔයාටත් රස වෙයි, නංගි,' යි රළු හඬින් කිව්වා. නිමාෂා ඔහු දෙස බලා, 'ඔයාලා මේකට පස්සේ පසුතැවෙයි,' යි දත් මිටි කමින් කිව්වා. ඒත් ඔවුන්ගේ රළු අත් ඇයගේ ඇඟ පුරා ගමන් කරමින්, ඇයව බිමට තල්ලු කළා. රාත්‍රියේ ගිනි පුපුරු ඇයගේ ඇඟේ තෙත් බවත්, ඔවුන්ගේ උණුසුම් හුස්මත් එක්ක බැඳුණු අතර, ඒ භීතිකාව තුළ ඇයගේ සටන්කාමී ආත්මය තවමත් ගිනි නොනිවී ඇත.