Η Τιμωρία της Ειρήνης

Κεφάλαιο 1: Το Παιχνίδι Αρχίζει

Ο Άγγελος καθόταν στον καναπέ του νέου του σπιτιού στην Κυψέλη, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, κοιτάζοντας την Ειρήνη που στεκόταν απέναντί του. Τα σγουρά μαλλιά της έπεφταν άγρια στους ώμους της, και το στενό μαύρο φόρεμα που φορούσε ανέδειχνε το γεμάτο στήθος και τον καλοσχηματισμένο κώλο της. Τα μάτια της έλαμπαν από μια επικίνδυνη λάμψη, και ο Άγγελος ήξερε ότι κάτι ετοίμαζε.

«Λοιπόν, Άγγελε», είπε η Ειρήνη με τη βαθιά, σαγηνευτική φωνή της, σταυρώνοντας τα χέρια κάτω από το στήθος της, «ήρθε η ώρα να πληρώσεις για όλες τις βρώμικες φαντασιώσεις που με βάζεις να λέω κάθε φορά που είμαστε στο κρεβάτι. Νομίζεις ότι μπορείς να με κάνεις να περιγράφω σκηνές με άλλους άντρες και να τη γλιτώνεις;»

Ο Άγγελος χαμογέλασε πονηρά, αφήνοντας το ποτήρι στο τραπεζάκι. «Ειρήνη, μωρό μου, ξέρεις ότι αυτά τα σενάρια μας ανάβουν και τους δυο. Μην κάνεις την αθώα. Και τι θα κάνεις, δηλαδή; Θα με δέσεις στο κρεβάτι και θα με αφήσεις να περιμένω σαν καλό παιδί;»

Η Ειρήνη πλησίασε αργά, τα τακούνια της να χτυπούν ρυθμικά στο ξύλινο πάτωμα. Έσκυψε πάνω του, τόσο κοντά που μπορούσε να μυρίσει το άρωμά της, ένα μείγμα βανίλιας και απαγορευμένου πόθου. «Ακριβώς αυτό, αγάπη μου. Θα σε δέσω, θα σε αφήσω να βράζεις από καύλα, και μετά θα βγω έξω. Μόνη μου. Για ποτό. Ίσως και για κάτι παραπάνω. Και εσύ θα μείνεις εδώ, να φαντάζεσαι τι κάνω.»

Ο Άγγελος γέλασε, αλλά η φωνή του είχε μια ελαφριά τρεμούλα. «Μπλοφάρεις, Ειρήνη. Δεν θα το κάνεις. Ξέρω ότι δεν μπορείς να αντισταθείς στο να με έχεις δίπλα σου. Αν θες να με πείσεις, κάν’ το μπροστά μου. Δείξε μου ότι δεν με λυπάσαι.»

Η Ειρήνη ίσιωσε το κορμί της, τα χείλη της σχημάτισαν ένα σαρδόνιο χαμόγελο. «Ω, Άγγελε, δεν έχεις ιδέα τι είμαι ικανή να κάνω. Πάμε στο υπνοδωμάτιο. Τώρα.»

Τον έπιασε από το χέρι και τον οδήγησε στο δωμάτιο, όπου το μεγάλο κρεβάτι με τα μαύρα σεντόνια περίμενε. Χωρίς να χάσει χρόνο, έβγαλε από το συρτάρι ένα μεταξωτό σχοινί και τον κοίταξε με ένα βλέμμα που δεν άφηνε περιθώρια για αντίρρηση. «Γδύσου», διέταξε, και ο Άγγελος, με ένα μείγμα περιέργειας και ανυπομονησίας, υπάκουσε.

Καθώς τον έδενε στους καρπούς και τον στερέωνε στο κεφαλάρι του κρεβατιού, η Ειρήνη ψιθύρισε στο αυτί του, «Θα δεις, αγάπη μου, τι σημαίνει να παίζεις με τη φωτιά. Θα σε αφήσω εδώ, καυτό και σκληρό, να σκέφτεσαι το cock σου που θα πονάει από την καύλα, ενώ εγώ θα είμαι έξω, να διασκεδάζω.»

Ο Άγγελος ένιωσε το αίμα να βράζει στις φλέβες του, το σώμα του ήδη να αντιδρά στη σκέψη. «Ειρήνη, αν τολμήσεις να φύγεις, θα γυρίσεις και θα με βρεις πιο hard από ποτέ. Δεν θα αντέξεις να με αφήσεις έτσι.»

Εκείνη γέλασε, ένα γέλιο βαθύ και προκλητικό, και έσκυψε να τον φιλήσει, τα χείλη της καυτά και υγρά. «Θα δούμε, μωρό μου. Θα δούμε ποιος θα λυγίσει πρώτος.»

Και με αυτή την υπόσχεση, η Ειρήνη απομακρύνθηκε, αφήνοντάς τον δεμένο, με την καρδιά του να χτυπάει σαν τρελή και το μυαλό του να φαντάζεται τι θα μπορούσε να συμβεί στη συνέχεια. Η νύχτα μόλις ξεκινούσε, και η τιμωρία της Ειρήνης θα ήταν πιο καυτή από ό,τι μπορούσε να φανταστεί.