קאַפּיטל 1: דער פאַרפירערישער אָנקלאַנג
איך, משה, האָב נישט געריכט אַז אַ פּשוטע אָוונט ביי אַשר און בילא וועט זיך אַנטוויקלען צו עפּעס אַזוי ברענענדיק. אַשר, מײַן אַלטער חבר, האָט מיך און מײַן נאָענטן פריינד יעקב איינגעלאַדנט צו זיין שיינעם הויז אין דער שטילער גאַס פון ברוקלין. 'קומט, לאָמיר זיך פאַרברענגען,' האָט ער געזאָגט מיט אַ שמייכל וואָס האָט געהאַט אַ טיפערן באַטײַט. בילא, זיין ווייב, אַ שטאַרקע און זיכערע פרוי מיט אויגן וואָס קענען דורכשנײַדן די נשמה, האָט אונדז באַגריסט מיט אַ וואַרעמער, אָבער געפערלעכער חן.
'משה, יעקב, וואָס מאַכט איר אַזוי שטיל?' האָט בילא געפרעגט, איר קול ווי זיסער האָניק, אָבער מיט אַ שטעכל. זי האָט געזעסן אויף דער קאַנאַפּע, איר רויטער קלייד האָט אַנטבלעקט גענוג הויט צו מאַכן מײַן האַרץ שלאָגן שנעלער. 'זענט איר נישט געקומען צו שפּילן אַ ביסל?' זי האָט צוגעגעבן מיט אַ בליק וואָס האָט געזאָגט מער ווי ווערטער.
אַשר האָט געלאַכט, זיין האַנט אויף איר מידער. 'בילא, דו ביסט אַן אמתער נסיון. זיי זענען נאָך נישט גרייט פאַר דיין פײַער.' ער האָט זיך געוואָנדן צו מיר. 'משה, וואָס זאָגסטו? איר ביידע זענט יונג, פול מיט ענערגיע. בילא ליבט אַ ביסל... עקספּערימענטירן.'
יעקב, וואָס איז שטענדיק געווען דער דרייסטער, האָט געזאָגט, 'אַשר, אויב דו ביסט גרייט צו טיילן דיין אוצר, ווער זענען מיר צו זאָגן ניין?' ער האָט געקוקט אויף בילא מיט אַ הונגעריקן בליק. 'בילא, דו ביסט ווי אַ פלאַם וואָס מיר קענען נישט אַנטלויפן.'
בילא האָט זיך אויפגעהויבן, איר גאַנג ווי אַ טיגערין וואָס יאָגט זיך נאָך איר רויב. 'איר מענער רעדט צו פיל,' האָט זי געזאָגט, איר קול נידעריק און פאַרפירעריש. זי איז געקומען נענטער צו מיר, איר אָטעם וואַרעם קעגן מײַן אויער. 'משה, איך וויל זען אויב דו קענסט האַלטן מיט מײַן גאַנג.'
מײַן גוף האָט געברענט, מײַן האַרץ געשלאָגן ווי אַ טראָם. איך האָב געפילט ווי אירע הענט זענען לייכט אַראָפגעגליטשט אויף מײַן קאַסטן, און איך בין געוואָרן hard ווי אַ שטיין. 'בילא,' האָב איך געוויספּערט, 'דו שפּילסט אַ געפערלעך שפּיל.'
'איך ליב געפאַר,' האָט זי געענטפערט, אירע ליפּן כּמעט רירנדיק מײַנע. 'לאָמיר גיין צום שלאָפצימער, און איך וועל דיר ווײַזן וואָס איך מיין.'
מיר זענען געגאַנגען נאָך איר, אַשר און יעקב מיט אַ שמייכל פון דערוואַרטונג. ווען מיר זענען אַריינגעקומען אין דער צימער, האָט זי זיך אָנגערירט צו מיר, איר קלייד אַראָפגעפאַלן ווי אַ בלאַט אין ווינט, אַנטבלעקנדיק איר גוף וואָס האָט געמאַכט מײַן מויל טרוקן. זי איז געווען wet, אירע אויגן פול מיט תאווה, און איך ווייס אַז דער נאַכט וועט זײַן איינער פון ברענענדיקער ליבע און תשוקה. זי האָט מיך געצויגן צו דער בעט, איר קול אַ ביסל panting, 'משה, לאָמיר זען ווי horny דו קענסט ווערן.'
[דער סצענע וועט זיך פאָרזעצן אין דער ווייַטערדיקער קאַפּיטל מיט אַן עקספּלאָסיווער ליבע-מאַכונג...]
Want to know how it ends?
This is just the opening chapter. Continue the saga — or write a steamy tale starring you.