קאפיטל 1: די פארבעטונג
איך, משה, האב קיינמאל נישט געחלומט אז איך וועל זיך געפינען אין אזא מצב. איך בין געזעסן אין מיין קליין דירה, ווען דער טעלעפאן האט געקלונגען. עס איז געווען אשר, מיין אלטער חבר פון די ישיבה יארן. 'משה, איך האב א פארשלאג פאר דיר,' האט ער געזאגט מיט א שטימע פול מיט א סוד. 'בילא און איך ווילן דיך איינלאדן צו אונז אויף אן אבנד... מיט יעקב, דיין חבר. מיר ווילן... נו, איך וועל דיר נישט דערקלערן איבערן טעלעפאן. קום צו אונז מארגן ביינאכט.'
איך האב געפילט ווי מיין הארץ שלאגט שנעלער. 'אשר, וואס מיינסטו? איך בין נישט קיין קינד, זאג מיר קלאר,' האב איך געפרעגט, אבער ער האט נאר געלאכט. 'קום, און דו וועסט זען. בילא איז שוין נייגעריג אויף דיר.' די ווערטער האבן מיך געלאזט מיט א פייער אין די ביינער.
דעם אנדערן אבנד בין איך אנגעקומען צו זייער שיינער הויז, מיט יעקב ביי מיין זייט. בילא האט אונז באגריסט ביי דער טיר, אירע שווארצע האר געפאלן אויף אירע אקסלען, אירע אויגן בליצנדיק מיט א שטילער כח. 'נו, משה, איך הער דו ביסט א מאן פון אקציע,' האט זי געזאגט מיט א שמייכל וואס האט מיך כמעט אראפגעווארפן פון די פיס. 'און דו, יעקב, ביסטו אויך אזוי מוטיק?' יעקב האט נאר גערויט און געמאמבלט עפעס, אבער איך האב געענטפערט שנעל: 'בילא, איך בין דא צו ווייזן דיר וואס איך קען. אבער זאג מיר, וואס האט אשר אין זינען?'
זי האט געלאכט, איר קול ווי מוזיק. 'אשר וויל זען ווי מיר קענען שפילן צוזאמען. ער זאגט, ער וויל מיך זען... נו, דו וועסט שוין זען.' זי האט אונז געפירט אין דער וואוינצימער, וואו אשר האט געווארט. 'משה, יעקב, זיצט זיך,' האט ער געזאגט, אבער זיין בליק איז געווען אויף בילא, ווי ער וואלט געוואלט זי דערוויילן מיט זיינע אויגן. 'מיר ווילן א דרייער, און בילא האט אויסגעקליבן אייך צוויי. זי איז די מלכה, און מיר אלע דינען איר די נאכט.'
בילא האט גענומען א שלוק וויין, אירע ליפן נאס פון דער רויטער פליסיקייט. 'איך בין נישט קיין צעבראכענע בובע, אשר. איך וועל נעמען וואס איך וויל,' האט זי געזאגט, איר שטימע שטארק און זיכער. זי האט זיך געוואנט צו מיר, אירע אויגן דורכשטעכנדיק. 'משה, ביסטו גרייט צו געבן מיר וואס איך דארף?' איך האב געפילט ווי מיין גוף ווערט הייס, מיין הארץ שלאגט ווי א האמער. 'בילא, איך בין מער ווי גרייט,' האב איך געזאגט, מיין שטימע נידעריק און פול תאווה.
זי האט זיך געשטעלט, איר קלייד האט געצויגן אויף אירע קערפער, און זי האט מיך גענומען ביי דער האנט. 'קום מיט מיר,' האט זי געפליסטערט, איר אטעם ווארעם קעגן מיין אויער. מיר זענען געגאנגען צו דער שלאפצימער, וואו די בעט איז געווען גרייט, די ליכט דערשטיקט. איך האב געפילט ווי מיין גוף ברענט, מיין תאווה וואקסט מיט יעדן שריט. זי האט זיך אומגעקערט צו מיר, אירע הענט אויף מיין ברוסט, און געזאגט, 'לאמיר זען ווי הארט דו קענסט זיין, משה.' אירע ווערטער האבן מיך געמאכט משוגע, און איך ווייס אז די נאכט וועט זיין איינער וואס איך וועל קיינמאל נישט פארגעסן.
Want to know how it ends?
This is just the opening chapter. Continue the saga — or write a steamy tale starring you.