Μια Άγρια Βόλτα

Κεφάλαιο 1: Η Αρχή της Περιπέτειας

Καθόμουν στο μπαρ με τον φίλο μου, τον Νίκο, πίνοντας μια κρύα μπύρα κάτω από τα χαμηλά φώτα. Ο αέρας μύριζε καπνό και αλκοόλ, και η κουβέντα μας είχε αρχίσει να γίνεται όλο και πιο τολμηρή. «Λοιπόν, Ελένη, πότε θα σταματήσεις να παίζεις την αθώα;» με ρώτησε, με ένα πονηρό χαμόγελο στα χείλη του, ενώ τα μάτια του με σκάναραν από πάνω μέχρι κάτω.

«Αθώα; Εγώ;» απάντησα, σηκώνοντας το φρύδι μου και γέρνοντας προς το μέρος του. «Μωρό μου, δεν έχεις ιδέα τι μπορώ να κάνω όταν βρω τον σωστό… ερέθισμα.» Η φωνή μου ήταν χαμηλή, γεμάτη υπονοούμενα, και είδα το βλέμμα του να σκοτεινιάζει από επιθυμία.

«Α, ναι; Τότε γιατί δεν το αποδείξεις;» με προκάλεσε, ακουμπώντας το χέρι του στο μηρό μου κάτω από το τραπέζι. Η ζέστη της παλάμης του με έκανε να ανατριχιάσω, αλλά δεν του έδωσα την ικανοποίηση να το δει. Αντίθετα, χαμογέλασα πονηρά και ψιθύρισα, «Πάμε μια βόλτα με το αμάξι σου. Έξω από την πόλη. Και θα δεις.»

Δεν χρειάστηκε να το πω δεύτερη φορά. Σε λίγα λεπτά, ήμασταν στο μικρό του αυτοκίνητο, ένα παλιό hatchback που μόλις χωρούσε δύο άτομα. Ο δρόμος ήταν σκοτεινός, μόνο τα φώτα του αυτοκινήτου έκοβαν τη νύχτα, και η ένταση ανάμεσά μας ήταν πλέον απτή. «Πού με πας, Ελένη;» ρώτησε, με τη φωνή του βαριά από ανυπομονησία.

«Κάπου που κανείς δεν θα μας ακούσει,» απάντησα, γλιστρώντας το χέρι μου στον μηρό του αυτή τη φορά. Ένιωσα τους μυς του να σφίγγονται κάτω από το άγγιγμά μου. «Σταμάτα εδώ,» του είπα, δείχνοντας ένα απομονωμένο σημείο δίπλα σε ένα χωράφι. Μόλις έσβησε τη μηχανή, γύρισα προς το μέρος του, τα μάτια μου καρφωμένα στα δικά του. «Γδύσου. Τώρα.»

Ο Νίκος γέλασε, ένα βαθύ, σέξι γέλιο που έκανε το στομάχι μου να σφιχτεί. «Εσύ πρώτη, μωρό μου. Θέλω να δω τα πάντα.» Δεν δίστασα. Έβγαλα το μπλουζάκι μου, αποκαλύπτοντας το δαντελένιο σουτιέν μου, και μετά το τζιν μου, αφήνοντάς το να πέσει στο πάτωμα του μικρού αμαξιού. Εκείνος με κοίταζε σαν να ήμουν το μόνο πράγμα στον κόσμο, και όταν έβγαλε το πουκάμισό του, είδα το σκληρό του στήθος να γυαλίζει από τον ιδρώτα ήδη.

«Θεέ μου, Ελένη, είσαι απίστευτη,» μουρμούρισε, ενώ τα χέρια του έπιασαν τη μέση μου και με τράβηξαν πάνω του. Το αμάξι ήταν τόσο μικρό που έπρεπε να στριμωχτούμε, τα πόδια μου μπλέχτηκαν με τα δικά του, αλλά αυτό έκανε τα πάντα πιο έντονα. Ένιωσα το σκληρό του πέος να πιέζει το εσώρουχό του, τεράστιο και βαρύ, και ένα κύμα καύλας με πλημμύρισε. «Περίμενε να δεις τι θα σου κάνω,» του ψιθύρισα, ενώ τα χέρια μου κατέβαιναν πιο χαμηλά, έτοιμα να απελευθερώσουν αυτό το θηρίο που κρυβόταν εκεί.

Η ανάσα του έγινε πιο βαριά, τα μάτια του μισόκλειστα από πόθο. «Μην παίζεις μαζί μου, Ελένη. Θέλω να σε νιώσω. Τώρα.» Και τότε, τα χείλη μας συναντήθηκαν σε ένα φιλί γεμάτο πείνα, ενώ τα χέρια μας έψαχναν τρόπο να χωρέσουν σε αυτό το μικροσκοπικό αμάξι, έτοιμοι για μια έκρηξη που θα μας άφηνε και τους δύο να λαχανιάζουμε.