Η Τιμωρία της Ειρήνης

Κεφάλαιο 1: Το Παιχνίδι Αρχίζει

Ο Άγγελος καθόταν στον καναπέ του μικρού διαμερίσματος στην Κυψέλη, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, κοιτάζοντας την Ειρήνη που στεκόταν απέναντί του. Τα σγουρά μαλλιά της έπεφταν άγρια στους ώμους της, και το στενό μαύρο φόρεμα που φορούσε ανέδειχνε το γεμάτο στήθος και τον καλοσχηματισμένο κώλο της. Ήταν 48, αλλά η φωτιά στα μάτια της θα μπορούσε να κάψει οποιονδήποτε. Ο Άγγελος χαμογέλασε πονηρά, ξέροντας ότι η βραδιά θα είχε εκπλήξεις.

«Λοιπόν, Άγγελε,» είπε η Ειρήνη, σταυρώνοντας τα χέρια της κάτω από το στήθος της, κάνοντάς το να φανεί ακόμα πιο προκλητικό. «Σου είπα ότι ήρθε η ώρα να πληρώσεις για όλα αυτά τα βρώμικα σενάρια που με βάζεις να λέω όταν είμαστε στο κρεβάτι. Όλες αυτές τις φαντασιώσεις σου με άλλους άντρες. Νομίζεις ότι είμαι χαζή;»

Ο Άγγελος γέλασε, αφήνοντας το ποτήρι στο τραπεζάκι. «Ειρήνη μου, μπλοφάρεις. Δεν έχεις τα κότσια να κάνεις τίποτα χωρίς εμένα. Και ξέρεις κάτι; Δεν θα πιστέψω λέξη αν δεν το δω με τα μάτια μου.»

Η Ειρήνη σήκωσε το φρύδι της, ένα χαμόγελο γεμάτο πρόκληση σχηματίστηκε στα χείλη της. «Α, έτσι ε; Λες να σε λυπηθώ; Λάθος σου, αγάπη μου. Απόψε θα σε δέσω στο κρεβάτι, θα βγω έξω για ποτό, και θα δω τι ψάρια θα πιάσω. Κι αν είμαι τυχερή, μπορεί να γυρίσω με παρέα.»

Ο Άγγελος ένιωσε ένα κύμα ζέστης να τον διαπερνά. Η ιδέα τον έκανε να σκληρύνει αμέσως, αλλά δεν θα της έδινε τη χαρά να το δείξει. «Κάνε ό,τι θες, Ειρήνη. Αλλά αν νομίζεις ότι θα κάτσω εδώ σαν καλό παιδί, γελιέσαι. Δέσε με, αν τολμάς. Αλλά να ξέρεις, θα περιμένω αποδείξεις.»

Η Ειρήνη πλησίασε, τα τακούνια της χτυπούσαν ρυθμικά στο πάτωμα. Έσκυψε πάνω του, το άρωμά της τον ζάλισε, και ψιθύρισε στο αυτί του: «Ω, θα έχεις αποδείξεις, Άγγελε. Θα σε κάνω να παρακαλάς να δεις τι έκανα εκεί έξω. Και ίσως, αν είσαι καλό αγόρι, να σου δείξω πόσο βρεγμένη με έκαναν οι περιπέτειές μου.»

Πριν προλάβει να απαντήσει, η Ειρήνη τον έπιασε από το χέρι και τον τράβηξε προς την κρεβατοκάμαρα. «Πάμε, ανώμαλε. Απόψε εγώ κάνω κουμάντο.» Τον έσπρωξε στο κρεβάτι και άρπαξε ένα μεταξωτό μαντήλι από το συρτάρι. «Χέρια πάνω, αγόρι μου. Θα δεις τι σημαίνει τιμωρία.»

Ο Άγγελος, με την καρδιά του να χτυπά δυνατά, την άφησε να δέσει τα χέρια του στο κεφαλάρι. Το βλέμμα της ήταν γεμάτο εξουσία, και η σκέψη του τι θα μπορούσε να συμβεί τον έκανε ακόμα πιο σκληρό. «Είσαι σίγουρη ότι θα το κάνεις αυτό, Ειρήνη;» ρώτησε, με τη φωνή του γεμάτη πρόκληση. «Γιατί αν γυρίσεις με κάποιον, θέλω να τον δω να σε αγγίζει. Θέλω να δω πόσο θα σε κάνει να ιδρώσεις.»

Η Ειρήνη γέλασε, ένα γέλιο βαθύ και σαγηνευτικό. «Μην ανησυχείς, Άγγελε. Αν γυρίσω με κάποιον, θα φροντίσω να δεις τα πάντα. Και τότε, θα δω αν αντέχεις να με βλέπεις να παίρνω αυτό που θέλω.»

Καθώς έφευγε από το δωμάτιο, αφήνοντάς τον δεμένο και γεμάτο προσμονή, ο Άγγελος ένιωσε το σώμα του να καίγεται από επιθυμία. Η νύχτα μόλις άρχιζε, και ήξερε ότι η Ειρήνη δεν θα τον απογοήτευε.