קאפיטל 1: דער פאַרפירערישער אָנקלאַנג
איך, משה, האָב נישט געריכט אַז די נאַכט וועט נעמען אַזאַ ווענדונג. איך בין געזעסן אין מיין שטוב, מיט אַ גלאָז וויין אין האַנט, ווען דער טעלעפאָן האָט געקלונגען. עס איז געווען אַשר, מיין אַלטער חבר, מיט אַ קול פול מיט אַ געהיימער תאווה. 'משה, קום צו אונדז הײַנט בײַ נאַכט. בילאַ און איך ווילן דיך זען. ברענג יעקב מיט, עס וועט זײַן... אינטערעסאַנט.' זײַן קול האָט געקלונגען ווי אַ פאַרפירערישער שפּיל, און איך האָב געפילט ווי מיין האַרץ שלאָגט שנעלער.
'אַשר, וואָס האָסטו אין זינען?' איך האָב געפרעגט מיט אַ שמייכל, אָבער מיין קול האָט געטראָגן אַ שפּאַנונג. 'קום און זע,' האָט ער געענטפערט, זײַן קול טיף און פאַרפירעריש. 'בילאַ וואַרט אויף אונדז, און זי איז נישט קיין פּשוטע פרוי. זי ווייסט וואָס זי וויל.'
איך האָב אָנגערופן יעקב, און מיר זענען געגאַנגען צו אַשרס שטוב. ווען מיר זענען אַנגעקומען, האָט בילאַ אונדז באַגריסט בײַ דער טיר, אירע אויגן בליצנדיק מיט אַ ווילדער פײַער. זי איז געווען אַ פרוי פון מאַכט, מיט אַ בליק וואָס קען צעברעכן האַרצער. 'נו, יונגעלייט,' האָט זי געזאָגט מיט אַ שמייכל, 'זענט איר גרייט צו שפּילן מיט פײַער? איך בין נישט קיין צאַרטע בלום, און איך נעם וואָס איך וויל.'
'בילאַ, דו ביסט אַ געפאַר,' האָב איך געזאָגט, מיין קול מיט אַ ביסל הומאָר, אָבער איך האָב געפילט ווי די לופט צווישן אונדז ווערט הייס. 'געפאַר איז מיין מיטל נאָמען,' האָט זי געענטפערט, איר קול ווי זייד, ווען זי האָט מיך אַרײַנגעפירט אין דער שטוב. אַשר האָט געלאַכט פון דער זײַט, זײַן בליק פול מיט אַנטוישונג. 'זי איז אַ ווילדע, משה. זע צו ווי דו קענסט איר האַלטן.'
מיר האָבן זיך געזעצט אין דער סאַלאָן, די ליכט דערשלאָגן, און די אַטמאָספערע איז געוואָרן שווער מיט תאווה. בילאַ האָט זיך געזעצט לעבן מיר, איר קערפּער נאָענט, און איך האָב געפילט איר היץ. 'משה,' האָט זי געוויספּערט, אירע ליפּן נאָענט צו מיין אויער, 'איך האָב געהערט דו ביסט אַ מאַן וואָס ווייסט ווי צו באַפרידיקן. איז דאָס אמת?'
'פרעג נישט, בילאַ, פּרוּוו מיך,' האָב איך געזאָגט, מיין קול טיף, ווען איך האָב איר אַנגעקוקט אין די אויגן. זי האָט געלאַכט, אַ טיף, סעקסי לאַך, און איר האַנט האָט זיך געשלאָסן אויף מיין דיך. 'איך נעם דײַן וואָרט, אָבער איך בין נישט קיין גרינגע צו באַזיגן.'
די שפּאַנונג איז געוואָרן אומדערטרעגלעך, און איך האָב געפילט ווי מיין גוף ווערט הייס, מיין האַרץ שלאָגט ווי אַ טראָם. בילאַ האָט זיך געבויגן נאָענטער, אירע ליפּן כּמעט רירנדיק מיינע, און איך ווייס אַז די נאַכט וועט זײַן אַ ווילדע פאָרט. איר קערפּער, אַזוי נאָענט, האָט מיך געמאַכט משוגע, און איך בין גרייט צו לאָזן זיך גיין אין דער תאווה וואָס ברענט צווישן אונדז.
Want to know how it ends?
This is just the opening chapter. Continue the saga — or write a steamy tale starring you.