די פאנטאזיע פון אשר און בילא

<h2>קאפיטל 1: די פארשטעלונג</h2>

איך, משה, האב קיינמאל נישט געטראכט אז איך וועל זיך געפינען אין אזא מצב. איך בין געזעסן אין מיין קליינער דירה אין ברוקלין, ווען דער טעלעפאן האט געקלונגען. עס איז געווען אשר, מיין אלטער חבר פון די ישיבה טעג. זיין קול איז געווען א ביסל נערוועז, אבער אויך מיט א שמייכל.

'משה, איך האב א בקשה... א גרויסע. בילא און איך, מיר רעדן שוין לאנג וועגן עפעס... נייעס. ווילסטו קומען צו אונז אויף אן אָוונט? איך מיין, מיט יעקב, דיין חבר. מיר ווילן... נו, זיך א ביסל אָפּענען.'

איך האב געשפירט ווי מיין הארץ שלאגט שנעלער. 'אשר, וואס מיינסטו? איך בין נישט זיכער אז איך פארשטיי.'

ער האט געלאכט, א ביסל מבוכה. 'קום נאר, משה. בילא וועט דיר אלעס דערקלערן. זי איז... זי איז די וואס האט די אידעע. און זי איז נישט קיין שטילע פרוי, דו ווייסט.'

איך האב געקענט בילא. זי איז געווען א שטארקע פרוי, מיט א שנעלער צונג און א פייערדיקן בליק. זי האט קיינמאל נישט געלאזט קיינעם זאגן איר וואס צו טון. איך האב געזאגט יא, מער פון נייגעריקייט ווי עפעס אנדערש, און גערופן יעקב צו קומען מיט מיר.

ווען מיר זענען אנגעקומען צו אשרס דירה, האט בילא אונז באגריסט מיט א שמייכל וואס קען צעשמעלצן אייז. זי איז געווען אנגעטון אין א רויטן קלייד, וואס האט געוויזן יעדן קערפערליניע. 'נו, בחורים, וואס זעט איר אזוי אויס ווי איר זענט געקומען צו א משפט? קומט אריין, מיר בייסן נישט... נאך נישט.'

יעקב האט געלאכט, אבער איך האב געשפירט ווי מיין בלוט קאכט. אשר האט אונז געגעבן וויין, און נאך א ביסל רעדן איז בילא געקומען צום ענין. 'משה, יעקב, איך בין נישט קיין פרוי וואס שפילט שפילערייַ. איך און אשר ווילן עפעס... אנדערש. איך וויל דיך, משה, און איך וויל דיך אין אונזער בעט. און יעקב, אויב דו ביסט אינטערעסירט, קענסטו אויך זיין א טייל.'

איך האב געבליקט אויף אשר, אבער ער האט נאר געניקט. 'זי איז די באס, משה. איך נאר נאך איר.'

בילא האט זיך גענענט צו מיר, אירע אויגן בליצנדיק. 'וואס זאגסטו, משה? ביסטו גרייט צו שפילן מיט א פרוי וואס ווייסט וואס זי וויל? איך בין נישט קיין ביישענדל, און איך וועל דיר ווייזן וואס איך קען.'

מיין מויל איז געווען טרוקן, אבער איך האב געניקט. זי האט געלאכט, א טיף, סעקסי לאכן, און גענומען מיין האנט. 'קום, לאמיר אנהייבן. איך בין שוין וואסערנדיק נאס, און איך וויל דיר שפירן.'

מיר זענען געגאנגען צום שלאפצימער, איר האנט הייס אין מיינער. זי האט מיך געשטופט אויפן בעט, איר בליק ווי א טייגער וואס גייט אויף איר רויב. 'לאמיר זען וואס דו האסט, משה. איך וועט דיר מאכן שווייצן און בעטן פאר נאך.'

אירע הענט זענען געווען שנעל, און איך האב געשפירט ווי איך ווער הארטער יעדע סעקונדע. דער רייעך פון איר פערפיום, די היץ פון איר קערפער... איך בין געווען גרייט צו פאלגן איר אין דער ווילדער נאכט וואס ווארט אויף אונז.