Μια Άγρια Βόλτα

Κεφάλαιο 1: Η Αρχή της Περιπέτειας

Η Ελένη κάθισε στο μικρό τραπεζάκι του μπαρ, κρατώντας μια παγωμένη μπύρα στο χέρι της, ενώ τα μάτια της έλαμπαν από μια πονηρή σκέψη. Ο φίλος της, ο Νίκος, καθόταν απέναντί της, με ένα χαμόγελο που έδειχνε ότι ήξερε ακριβώς τι σκεφτόταν. «Λοιπόν, μωρό μου, τι έχεις στο μυαλό σου;» ρώτησε, η φωνή του βαριά και γεμάτη υπονοούμενα.

«Μια ιστορία,» απάντησε η Ελένη, γέρνοντας ελαφρά προς το μέρος του, τα χείλη της καμπυλωμένα σε ένα προκλητικό χαμόγελο. «Μια ιστορία για μένα και έναν… φίλο. Πήγαμε για μπύρα, όπως τώρα, αλλά μετά αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι πιο… περιπετειώδες.»

Ο Νίκος σήκωσε το φρύδι του, πίνοντας μια γουλιά από την μπύρα του. «Περιπετειώδες, ε; Και τι ακριβώς κάνατε, κούκλα;»

Η Ελένη γέλασε, η φωνή της χαμηλή και σαγηνευτική. «Βγήκαμε έξω από την πόλη. Είχαμε ένα μικρό αμάξι, τόσο μικρό που μετά βίας χωρούσαμε. Αλλά αυτό δεν μας σταμάτησε. Παρκάραμε σε ένα έρημο μέρος, κάτω από τα αστέρια, και… λοιπόν, ας πούμε ότι τα ρούχα μας δεν έμειναν πάνω μας για πολύ.»

Ο Νίκος έγειρε πιο κοντά, τα μάτια του καρφωμένα στα δικά της. «Και μετά; Μη με αφήνεις να κρέμομαι, Ελένη. Πες μου τα πάντα.»

«Μετά,» συνέχισε εκείνη, η φωνή της τώρα πιο βαθιά, πιο έντονη, «γδυθήκαμε εντελώς. Κάθε ρούχο έπεσε στο πάτωμα του αμαξιού. Ο φίλος μου… ας πούμε ότι είχε κάτι πολύ εντυπωσιακό να δείξει. Ένα τεράστιο, χοντρό πέος που με έκανε να ανατριχιάζω μόνο που το έβλεπα. Και εγώ, μωρό μου, ήμουν τόσο σφιχτή που κάθε του κίνηση με έκανε να χάνω τον έλεγχό μου.»

Ο Νίκος κατάπιε δυνατά, το βλέμμα του γεμάτο πόθο. «Συνέχισε. Πώς ήταν μέσα σε αυτό το μικρό αμάξι;»

Η Ελένη χαμογέλασε πονηρά. «Περίεργα. Πολύ περίεργα. Δοκιμάσαμε κάθε πιθανή στάση, στριμωγμένοι σαν να παίζαμε Tetris. Τα πόδια μου πάνω στο ταμπλό, ο κώλος μου να πιέζεται στο παράθυρο, και αυτός… Θεέ μου, αυτός δεν σταματούσε να μου λέει πόσο υγρή ήμουν, πόσο δεν μπορούσα να σταματήσω να τελειώνω. Ήμουν ιδρωμένη, λαχανιασμένη, και τόσο καυλωμένη που δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο πέρα από το πώς με γέμιζε.»

Η ατμόσφαιρα στο μπαρ είχε αλλάξει, η ένταση ανάμεσά τους ήταν πλέον απτή. Ο Νίκος έσφιξε το μπουκάλι της μπύρας του, η φωνή του βραχνή. «Και τι έγινε μετά, Ελένη; Πες μου.»

Η Ελένη έγειρε ακόμα πιο κοντά, τα χείλη της σχεδόν να αγγίζουν το αυτί του. «Μετά, μωρό μου, τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο άγρια. Αλλά αυτό… αυτό θα στο δείξω, όχι απλά θα στο πω.»

Και με αυτή την υπόσχεση, σηκώθηκε από την καρέκλα της, τραβώντας τον από το χέρι. Η νύχτα ήταν ακόμα νέα, και η ιστορία της Ελένης ήταν έτοιμη να ζωντανέψει.